اختلالات طیف اوتیسم بیماری تکاملی –عصبی می­باشد که فعالیت­های اجتماعی را محدود می­کند و این افراد  در ارتباطات کلامی و غیر کلامی، تعاملات اجتماعی و مهارتهای سازگاری دچار مشکل هستند. اوتیسم اغلب با اختلال در عملکرد شناختی- یادگیری و پردازش حسی همراه است و معمولا در دوران کودکی مشخص می­شود. شیوع این بیماری در سراسر دنیا رو به پیشرفت می­باشد کودکان با بیماری اوتیسم الگوی پیچیده رفتاری را از خود نشان می­دهند که می­تواند به طور چشمگیری عملکرد خانواده و والدین را تحت تاثیر قرار دهد. شناسایی و تشخیص سریع بیماری اوتیسم اهمیت فراوانی دارد. اگرچه اختلال طیف اوتیسم (ASD) به طور قابل اعتمادی در سال دوم زندگی قابل تشخیص است، میانگین سن تشخیص 4 تا 5 سال است. محدودیت در دسترسی به ارزیابی های تشخیصی ASD به موقع، شروع مداخلات شناخته شده برای بهبود نتایج رشد را به تاخیر می اندازد. مطالعات نشان دادند که مداخلات بهنگام در مقایسه با مداخلات تاخیری می­تواند در پیشرفت تکاملی کودک مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم و کاهش علائم این بیماری موثر باشد. در صورت افزایش سن، علاوه بر افزایش هزینه ها، فرایند درمان دشوارتر می شود؛ به همین دلیل توجه خاصی به تهیه ابزارهای غربالگری برای سنین کمتر از 30 ماهگی می شود. افزایش تعداد کودکان مبتلا به اوتیسم هم بر خانواده ها و هم بر سیاست گذاران تاثیر دارد، بگونه ای که بتوانند خدمات و مداخلات درمانی موثر را برای این کودکان فراهم کنند. اگرچه شناسایی یک روش غربالگری معتبر برای تشخیص ASD یک اولویت تحقیقاتی و بهداشت عمومی است اما در ایران برنامه غربالگری جامعی در مراکز بهداشتی در مورد بیماری اوتیسم وجود ندارد. هدف مطالعه حاضر که در شش فاز طراحی شده است، ارائه برنامه غربالگری اختلالات طیف اوتیسم می باشد.